Emanuele

Γεννημένος σε μια οικογένεια αρχαίας νορμανδικής αριστοκρατίας, της οποίας η μνήμη διαφυλάχθηκε και μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά από τον Μεσαίωνα, μεγάλωσε σε ένα πνευματικά πλούσιο και γόνιμο περιβάλλον.

Επί αιώνες, η ιστορία της οικογένειάς του συνδέθηκε με γεγονότα και μετασχηματισμούς που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ευρώπης. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, έπειτα από συγκρούσεις και μηχανορραφίες εξουσίας, η οικογένεια έχασε τον πλούτο και τις κτήσεις της και οδηγήθηκε στη φτώχεια. Δεν έχασε, όμως, τον βαθύ δεσμό της με τον πολιτισμό, την εσωτερική αναζήτηση και τον εσωτερισμό.

Από την παιδική του ηλικία ήρθε έτσι σε επαφή με την ψυχολογία, τη φυσική, τα μαθηματικά, τη φιλοσοφία και τις εσωτερικές παραδόσεις: διαφορετικά πεδία γνώσης, τα οποία διαπερνούσε η ίδια αναζήτηση για τη φύση του ανθρώπου και της πραγματικότητας.

Από τότε, η έρευνά του περιστρέφεται γύρω από ένα ουσιώδες ερώτημα:

Τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος και για τι γίνεται ικανός όταν το σώμα, η ενέργεια, η συνείδηση και η βούλησή του επανενώνονται;

Επέλεξε να ζει μια απλή ζωή και να εμπιστεύεται τη συντήρησή του αποκλειστικά στις ελεύθερες δωρεές εκείνων που αναγνωρίζουν αξία στη διδασκαλία του.

Ζει στην Ελλάδα εδώ και είκοσι πέντε χρόνια και σήμερα κατοικεί στην Κρήτη, ένα νησί στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ανατολής: μια γη τραχιά και φωτεινή, διαποτισμένη από αρχαία μυστήρια, χαμένους πολιτισμούς, μύθους, λαβυρίνθους, βουνά και ανοιχτή θάλασσα.

Η Κρήτη δεν είναι απλώς ο τόπος όπου κατοικεί: είναι το εξωτερικό τοπίο που αντανακλά πιστότερα την εσωτερική του φύση.

Αφού ολοκλήρωσε κλασικές σπουδές, μετακόμισε κατά τα πανεπιστημιακά του χρόνια στο Βερολίνο, όπου ειδικεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Humboldt στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και στη βελτιστοποίηση μη γραμμικών προβλημάτων NP-complete. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης. Εργάστηκε στην επιχειρησιακή έρευνα — σύνθετα συστήματα, βελτιστοποίηση, αναγνώριση προτύπων και προβλήματα στα οποία ένα πλήθος δυνατοτήτων πρέπει να αναχθεί σε μια κατανοητή δομή —, μίλησε σε διεθνή συνέδρια εφαρμοσμένων μαθηματικών και έγινε δεκτός σε διδακτορικό πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Στατιστικής. Επέλεξε, ωστόσο, να μην το ακολουθήσει. Εκείνα τα χρόνια εργαζόταν ήδη ως σύμβουλος και υπεύθυνος έργων για την αμερικανική πολυεθνική Hewlett-Packard International, σε έργα ασφάλειας πληροφοριών για την Ιταλική Κυβέρνηση και εταιρείες τηλεπικοινωνιών.

Έχει μπροστά του μια διακεκριμένη σταδιοδρομία και ένα μέλλον που μοιάζει ήδη προδιαγεγραμμένο. Κερδίζει πάρα πολλά, ζει μέσα στην πολυτέλεια και συμμετέχει έντονα στη νυχτερινή ζωή της Ρώμης, ανάμεσα σε κλαμπ, νυχτερινά κέντρα και πάρτι. Είναι τότε αρραβωνιασμένος με μια γοητευτική κοπέλα, η οποία προέρχεται από μια πολύ εύπορη οικογένεια, και ζει μαζί της σε μια έπαυλη του δέκατου ένατου αιώνα, ιδιοκτησία της οικογένειάς της, στους λόφους έξω από τη Ρώμη. Απολαμβάνει μια αξιοζήλευτη κοινωνική θέση και μπορεί, επιπλέον, να στηρίζεται στην αγάπη και τη στήριξη της δικής του οικογένειας.

Ύστερα, όμως, από τρία χρόνια, άφησε πίσω του τους πάντες και τα πάντα και ξεκίνησε ξανά.

Έφυγε μόνος, με έναν σάκο στους ώμους, για ένα μυητικό ταξίδι που είχε σχεδιάσει να τον οδηγήσει στο Άγιο Όρος, έπειτα στον Δρόμο του Αγίου Ιακώβου, ξανά στο Βερολίνο και τέλος στην Αριζόνα, ανάμεσα στους αυτόχθονες λαούς της Αμερικής. Αντ’ αυτού, έφτασε πρώτα στη Σαμοθράκη, στο Ιερό των Μεγάλων Θεών, και έπειτα στην Πάτμο, το νησί της Αποκάλυψης. Αυτό το ταξίδι σηματοδότησε μια ρήξη: τη δυνατότητα να αποδομήσει την ταυτότητα που είχε οικοδομήσει έως τότε και να επιτρέψει σε κάτι ουσιωδέστερο να αναδυθεί. Η μοίρα, όμως, δεν συμφωνούσε με τα αρχικά του σχέδια και σύντομα τον οδήγησε στην Αθήνα, όπου έζησε για αρκετά χρόνια και όπου παράξενες περιπέτειες τον έφεραν αντιμέτωπο με ανθρώπινες και πνευματικές πραγματικότητες πέρα από το συνηθισμένο.

Επέστρεψε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Ψυχολογία και σύντομα απέκτησε δεύτερο πτυχίο, με διατριβή πάνω στα νευροβιολογικά φαινόμενα του συντονισμού και στη χρήση υπολογιστικών τεχνικών στην ύπνωση.

Αργότερα επανέλαβε συνεργασίες με επιστημονικά ερευνητικά ιδρύματα στην Ιταλία και την Ελλάδα, εργάστηκε ως σύμβουλος για μια τεχνολογική νεοφυή επιχείρηση που συνδεόταν με το Πανεπιστήμιο Κρήτης και δημοσίευσε μελέτες σε αναγνωρισμένα περιοδικά και ακαδημαϊκούς φορείς. Εργάστηκε ως επισκέπτης ερευνητής στο ΙΤΕ, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης, σε ένα έργο που συνδύαζε την εικονική πραγματικότητα, την ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες. Σε αμερικανικό πανεπιστήμιο πραγματοποίησε επίσης περαιτέρω σπουδές στη συμβουλευτική, τη γνωστική ψυχολογία και την ψυχοπαθολογία· παράλληλα, μελέτησε Ψυχοσύνθεση στη Ρώμη επί είκοσι χρόνια. Το 2013 ίδρυσε και ανέλαβε την προεδρία του Ελληνικού Διεθνούς Κέντρου Βιοψυχοσύνθεσης.

Πριν από δέκα χρόνια άφησε για ακόμη μία φορά πίσω του όλα αυτά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην εσωτερική έρευνα, με σκοπό τη δημιουργία μιας μεθόδου πνευματικής ανάπτυξης κατάλληλης για τη σύγχρονη εποχή.

Γιατί, παράλληλα με αυτή την ορατή ιστορία, από την παιδική του ηλικία ακολουθούσε και μια άλλη μαθητεία: αόρατη, μυστική, πολύ αρχαιότερη και πιο σιωπηλή. Έγινε δεκτός ως «ιδιαίτερος» μαθητής από παραδοσιακούς δασκάλους, συχνά συνδεδεμένους με απόκρυφες παραδόσεις, και ασκήθηκε στον διαλογισμό, στις πολεμικές τέχνες και σε πειθαρχίες που αποσκοπούσαν στην αντίληψη και τη μεταμόρφωση των λεπτοφυών ενεργειών, του Τσι ή Πράνα. Συνέχισε επί δεκαετίες, περνώντας από σχολές, μυστικές εταιρείες, εσωτερικά τάγματα, μεθόδους και διαφορετικές γενεαλογικές γραμμές, χωρίς ποτέ να δεθεί οριστικά με καμία ορθοδοξία και κόβοντας κάθε δεσμό όταν αυτός μετατρεπόταν σε περιορισμό. Παρέμεινε ελεύθερος και ανεξάρτητος, ένας «Πολεμιστής του Πνεύματος». Έγινε ο ίδιος δάσκαλος σε νεαρή ηλικία και, πρώτα στην Αθήνα και αργότερα στην Κρήτη, μετέδωσε ορισμένες από αυτές τις τέχνες και εσωτερικές παραδόσεις. Έλαβε δημόσια και ιδιωτική αναγνώριση, αλλά προσέλκυσε επίσης την εχθρότητα και τον φθόνο ανθρώπων και οντοτήτων που ένιωθαν ότι η φιλανθρωπική φύση του έργου του απειλούσε το «εγώ» τους.

Δίπλα στα ορατά και τεκμηριώσιμα στάδια της βιογραφίας του υπάρχει και μια πιο ιδιωτική ιστορία: μια αλληλουχία απίστευτων περιπετειών, θανάσιμων δοκιμασιών, συναντήσεων και εσωτερικών μεταμορφώσεων. Μια ιστορία που, στην ουσία της, δεν διαφέρει πολύ από όσα αφηγούνται ορισμένα εσωτερικά βιβλία. Αν αυτές οι εμπειρίες περιγράφονταν σε λίγες μόνο γραμμές, θα φαίνονταν απίθανες· κάποιες από αυτές μπορούν να μοιραστούν μόνο με εκείνους που έχουν αναπτύξει τα απαραίτητα εσωτερικά εργαλεία για να τις αναγνωρίσουν.