Μανιφέστο της Ενοποιημένης Συνείδησης
Εμείς είμαστε οι αληθινοί δημιουργοί του Σύμπαντος.
Εμείς είμαστε οι αληθινοί δημιουργοί του Σύμπαντος. Στην αρχή δεν υπήρχαν το εγώ και ο άλλος, το μέσα και το έξω, η ζωή και ο θάνατος. Υπήρχε μόνο το Ένα: μια ολική, τέλεια Συνείδηση, χωρίς όρια και χωρίς διαιρέσεις.
Περιείχε τα πάντα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό δεν μπορούσε να γνωρίσει τον εαυτό της. Εμείς είμαστε αυτή η Συμπαντική Συνείδηση· είμαστε τώρα και ήμασταν πάντοτε.
Γιατί, λοιπόν, βρισκόμαστε εδώ, βυθισμένοι στο φαινομενικό χάος της καθημερινής μας ζωής; Για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, πρέπει να μπορεί να τον παρατηρήσει. Για να τον παρατηρήσει, χρειάζεται απόσταση. Και για να υπάρξει απόσταση, πρέπει να εμφανιστούν δύο πόλοι: εκείνος που κοιτάζει και αυτό που παρατηρείται.
Εμείς, λοιπόν, το Ένα, δημιουργήσαμε το σύμπαν και εισήλθαμε σε αυτό. Το δημιουργήσαμε — ως Συμπαντική Συνείδηση — όχι έξω από εμάς, γιατί έξω από το Ένα δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα. Το Ένα — εμείς — δημιουργεί επομένως αυτό το σύμπαν μέσα στον εαυτό του, χρησιμοποιώντας τον ίδιο του τον εαυτό ως ύλη της δημιουργίας. Και για να το δει και να το βιώσει, δημιουργεί έναν κωδικοποιητή ολογραμμάτων: τον δυαδικό Νου. Μέσω αυτού του νου παράγει τον χώρο, τον χρόνο, τα σώματα,
τα γεγονότα και την πολλαπλότητα των όντων. Κάνει να εμφανιστεί ο άλλος από εμένα, ώστε το Όλον, το ΕΝΑ — εμείς, ΕΓΩ — να μπορέσει επιτέλους να συναντήσει, να αναγνωρίσει και να κατανοήσει τον εαυτό του.
Για να δημιουργήσει, όμως, τον νου, το Ένα έπρεπε να διαιρέσει την ενοποιημένη συνείδησή του σε τρία διακριτά μέρη. Ο νους είναι το εστιακό σημείο της ενσαρκωμένης συνείδησης, που σε ορισμένες σχολές ονομάζεται «Προσωπικότητα». Η Ψυχή και το Πνεύμα, τα άλλα δύο μέρη της συνείδησης, διαχωρίζονται ώστε να μπορέσει να εκδηλωθεί η ατομική εμπειρία — ουσιαστικά, η εμπειρία καθενός από εμάς.
Βρισκόμαστε μέσα σε αυτή την εμπειρία, αλλά δεν είμαστε απλώς παθητικά πλάσματα φυλακισμένα σε αυτήν, όπως μας κάνουν να πιστεύουμε.
Είμαστε οι Δημιουργοί του Σύμπαντος· είμαστε η Μία Συνείδηση που το γέννησε. Είμαστε οι χαρακτήρες της ιστορίας, είμαστε η ίδια η ιστορία, οι θεατές που την παρατηρούν και ταυτόχρονα ο συγγραφέας της.
Δημιουργήσαμε ένα σύμπαν μέσα στο οποίο ξεχνάμε ποιοι είμαστε, γιατί μόνο περνώντας μέσα από τη λήθη μπορούμε να μεταμορφώσουμε την ασυνείδητη ύπαρξη σε αυθεντική, επανακτημένη επίγνωση.
Και το «κακό», οι δυσκολίες, «οι κακοί της ιστορίας» που συναντούμε σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο από το αναγκαίο εμπόδιο σε αυτό το παιχνίδι ψευδαισθήσεων: ο ανταγωνιστής του ήρωα, ο δικός μου και ο δικός σου ανταγωνιστής, που μας προσφέρει τη δυνατότητα, σε αυτή την περιπέτεια που είναι η ζωή, να κερδίσουμε τη μάχη ενάντια στη λήθη και να επανενώσουμε τη συνείδησή μας — Προσωπικότητα, Ψυχή και Πνεύμα — μετά την εμπειρία της δυαδικότητας. Γιατί η δυαδικότητα, που δημιουργείται από τον νου για να γεννήσει την εμπειρία και την ιστορία της ζωής σου, είναι από τη φύση της πάντοτε συγκρουσιακή· και σε κάθε αληθινή περιπέτεια ο ανταγωνιστής αντιτίθεται πάντοτε στον ήρωα: σε εσένα.
Το σύμπαν γίνεται, επομένως, ένας απέραντος καθρέφτης. Κάθε άνθρωπος, σχέση, σύγκρουση και όριο μας αποκαλύπτει κάτι για τον εαυτό μας.
Ακόμη και ο θάνατος — κυρίως ο θάνατος — εισέρχεται στην παράσταση αυτής της περιπέτειας και αποτελεί το τελικό και σημαντικότερο μέρος της, ώστε η Συνείδηση, που δεν γνωρίζει τον θάνατο, να βιώσει τον φόβο του τέλους και να ανακαλύψει μέσα της αυτό που δεν τελειώνει· ώστε εσύ να μπορέσεις να ανακαλύψεις ότι είσαι αληθινά αθάνατος.
Η δυαδικότητα, λοιπόν, δεν είναι λάθος: είναι το εργαλείο μέσω του οποίου το Ένα γνωρίζει τον εαυτό του.
Όταν, όμως, εισερχόμαστε ολοκληρωτικά στο παιχνίδι, ξεχνάμε ότι είναι παιχνίδι. Ταυτιζόμαστε με το σώμα, το όνομα, την προσωπική μας ιστορία, τις πληγές και τους κοινωνικούς μας ρόλους. Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε μικροί, χωρισμένοι και εξαρτημένοι.
Αναζητούμε έξω από εμάς την ενέργεια, την αξία και τη δύναμη που έχουμε ξεχάσει ότι διαθέτουμε.
Το μονοπάτι προς τη συνείδηση δεν συνίσταται, επομένως, στο να γίνουμε κάτι ανώτερο. Συνίσταται στο να θυμηθούμε ποιοι είμαστε αληθινά.
Δεν χρειάζεται να εισαγάγουμε φως ή ενέργεια απ’ έξω: χρειάζεται να πάψουμε να διασκορπίζουμε αυτό που είναι ήδη παρόν και να ανακαλύψουμε ξανά την πηγή της ζωής μέσα μας.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε ένα νέο, κοινωνικό, ψεύτικο και τεχνητό ον: χρειάζεται να αφήσουμε να ανθίσει αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας ως δυνατότητα.
Η διαίρεση της Συνείδησης
Τη στιγμή που εισέρχεται στη δυαδικότητα — δηλαδή ενσαρκώνεται — η ενιαία Συνείδηση, η δική μου και η δική σου Συνείδηση, διαιρείται σε τρεις μεγάλες λειτουργίες: Νους — ή σύνθεση της Προσωπικότητας —, Ψυχή και Πνεύμα.
Είναι οι τρεις σφαίρες του Είναι που αντιστοιχούν στις ανθρώπινες λειτουργίες του Σκέπτεσθαι — δηλαδή της Εμπειρίας —, του Αισθάνεσθαι — δηλαδή της Ουσίας — και του Βούλεσθαι — δηλαδή της Δράσης.
Η Προσωπικότητα — η ενσαρκωμένη Ψυχή — οργανώνει την πραγματικότητα μέσω του δυαδικού Νου. Συγκρίνει, ερμηνεύει, θυμάται, μετρά και οικοδομεί συνδέσεις. Με άλλα λόγια, βιώνει. Είναι απαραίτητη για την κίνησή μας μέσα στον χώρο και τον χρόνο, αλλά τείνει να πιστεύει ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να κατανοήσει και να βιώσει μέσα σε αυτόν τον χωροχρόνο.
Η Ψυχή είναι η διάσταση της βαθιάς ευαισθησίας, της ζωής που δεν έχει κωδικοποιηθεί σε προσωπική εμπειρία. Σε ανθρώπινο επίπεδο συνδέεται με την ενέργεια, τη ζωτικότητα του σώματος, το συναίσθημα, τη διαίσθηση, την εικόνα, τη μνήμη και την εσωτερική αίσθηση του χρόνου — ο οποίος για την Ψυχή δεν υπάρχει με τον τρόπο που τον αντιλαμβάνεται ο δυαδικός νους. Δεν συλλογίζεται όπως ο Νους: αναγνωρίζει μέσω του συντονισμού, πάντοτε στο «εδώ και τώρα». Γνωρίζει ότι κάτι είναι αληθινό χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει το γιατί.
Το Πνεύμα είναι κατεύθυνση, πρόθεση, βούληση. Καθαρή δράση. Είναι η ώθηση που επιλέγει, αποφασίζει και μεταμορφώνει μία από τις άπειρες δυνατότητες σε πράξη. Αν η Ψυχή αισθάνεται και ο Νους κατανοεί, το Πνεύμα λέει: αυτή είναι η κίνηση που πραγματοποιούμε τώρα, αυτή είναι η ενέργεια που εκφράζουμε Τώρα.
Αυτές οι τρεις διαστάσεις προέρχονται από την ίδια Ενοποιημένη Συνείδηση, αλλά στον συνηθισμένο άνθρωπο έχουν λησμονήσει την ενότητά τους. Βαθιά ταυτισμένοι με τις αισθήσεις, τον νου και την εμπειρία, έχουμε χάσει την επαφή με την ψυχική και την πνευματική μας διάσταση.
Από αυτόν τον διαχωρισμό γεννιέται η εσωτερική σύγκρουση.
Αυτός ο κατακερματισμός προκαλεί μεγάλο μέρος της αυτοϋπονόμευσής μας και μας καθιστά εύκολους στόχους εκμετάλλευσης.
Χωρίς επίγνωση ότι έχουμε Ψυχή, την «πουλάμε» — μαζί με τη ζωτική της ενέργεια — στους εμπόρους ψευδαισθήσεων, στους πωλητές εμπειριών και αισθήσεων. Και κάθε μέρα βρισκόμαστε εξαντλημένοι, χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί, με την αίσθηση ότι δεν κάναμε τίποτε ουσιώδες, αληθινό ή σημαντικό για την Ψυχή μας.
Γινόμαστε λεία των «αρπακτικών» των ψυχών, χάνουμε την ενέργειά μας, πουλώντας τα «πρωτοτόκιά» μας για «ένα πιάτο φακές».
Και αυτό συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέχρι να επανενώσουμε τη συνείδησή μας.
Η επανένωση δεν εξαλείφει τον Νου — την Προσωπικότητα ή την αίσθηση Ταυτότητας —, την Ψυχή και το Πνεύμα. Τα επαναφέρει επιτέλους σε μία κοινή προέλευση. Οι τρεις σφαίρες παραμένουν διαφορετικές λειτουργίες, αλλά παύουν να συμπεριφέρονται ως αντίπαλες δυνάμεις. Αρχίζουν να αναγνωρίζονται ως μέρη μίας Ουσίας που Αγαπά, Γνωρίζει και Βούλεται· τρία μέρη μίας Ουσίας, τρία χωρισμένα μέρη που, όμως, είναι Ένα: η Ενοποιημένη Συνείδηση, ο Θεός μέσα μας.
Ο κόσμος που απομυζά την ενέργειά μας
Ένας διαιρεμένος άνθρωπος κυριαρχείται και ελέγχεται εύκολα. Αν δεν γνωρίζει το κέντρο του, θα αναζητήσει κάποιον να του πει ποιος είναι. Αν δεν αισθάνεται και δεν ελέγχει τη ζωτική του ενέργεια, θα εξαρτάται από οτιδήποτε ή οποιονδήποτε του προσφέρει μια στιγμιαία αισθητηριακή διέγερση για να νιώσει ζωντανός. Αν δεν κυριαρχεί στην προσοχή του, θα ζει μέσα σε μια τεχνητή πραγματικότητα, κατασκευασμένη από εκείνους που τρέφονται από την προσοχή του.
Υπάρχουν ενέργειες και νοημοσύνες ξένες προς τον άνθρωπο, οι οποίες επιχειρούν να τον χρησιμοποιήσουν και να οικειοποιηθούν την ψυχική του συνιστώσα — τη μοναδική πραγματικότητα που υπάρχει: τη ζωτική ενέργεια, τη Ζωή.
Είναι δυνάμεις που δεν διαθέτουν αυτό που μόνο ο άνθρωπος διαθέτει — τη Ζωή, την αθανασία — και επιδιώκουν, επομένως, να το αποκτήσουν μέσω αυτού.
Μπορούμε, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε την ίδια δομή απομύζησης και στην καθημερινή ζωή. Ζούμε σε μια κοινωνία που ανταγωνίζεται αδιάκοπα για την προσοχή μας. Και όπου ρέει η προσοχή μας, εκεί απομυζάται και η ζωτική μας ενέργεια. Οθόνες, ειδοποιήσεις, φόβος, συγκρούσεις, αδιάκοπες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, ατελείωτη εργασία χωρίς νόημα και η διαρκής ανάγκη για αποδοχή, ασφάλεια και έλεγχο απορροφούν την ενέργειά μας. Η χειραγώγηση ασκείται από κάτι ξένο προς εμάς, εξωτερικό προς την αυθεντική μας φύση και, με αυτή την έννοια, «αλλότριο».
Αυτή η δύναμη εκδηλώνεται μέσω χιλιάδων μηχανισμών που έχουν μάθει να τρέφονται από την προσοχή και τη ζωτική μας ενέργεια. Η έκφραση «μου ρουφά την ψυχή» δεν είναι απλώς μια δραματική μεταφορά. Περιγράφει την εμπειρία εκείνου που αφιερώνει χρόνο, συναίσθημα και ζωτική δύναμη σε κάτι που δεν του επιστρέφει ανάπτυξη, ουσία, νόημα ή σύνδεση.
Ο άνθρωπος συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά δεν αισθάνεται πλέον ζωντανός. Η ζωή γίνεται επαναληπτική και μηχανική, τεχνητή και κενή. Είναι σωματικά παρών, αλλά απών από τον εαυτό του και αποσυνδεδεμένος από την αληθινή ζωή.
Η αποτελεσματικότερη παρέμβαση είναι εκείνη που δεν αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Όταν μια εξωτερική πίεση εσωτερικεύεται μέσω της εκπαίδευσης, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της μαζικής πληροφόρησης, μετατρέπεται σε εσωτερική φωνή και δεν χρειάζεται πλέον καμία εξωτερική εξουσία να μας επιβάλει οτιδήποτε. Το επιβάλλουμε μόνοι μας στον εαυτό μας. Εμείς επαναλαμβάνουμε: πρέπει να παράγεις περισσότερο, πρέπει να συμπεριφέρεσαι έτσι και αλλιώς, πρέπει να γίνεις αποδεκτός, δεν μπορείς να σταματήσεις, δεν είσαι αρκετός, δεν μπορείς να αλλάξεις. Με άλλα λόγια, το σύστημα απομύζησης μεταμορφώνεται στην τεχνητή και ψεύτικη εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.
Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε αληθινά: οι Δημιουργοί του Σύμπαντος.
Το να θυμηθούμε ποιοι είμαστε δεν σημαίνει απλώς να αποδεχτούμε σε νοητικό επίπεδο τη θεωρητική ιδέα ότι είμαστε «οι δημιουργοί του σύμπαντος». Η ανάμνηση είναι μια υπαρξιακή εμπειρία που μεταμορφώνει ολοκληρωτικά τον άνθρωπο.
Για να θυμηθούμε, πρέπει να επανενώσουμε τη συνείδηση· και για να το κάνουμε αυτό, υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε.
Η πρώτη πράξη ελευθερίας είναι να διακόψουμε την αποστράγγιση. Σημαίνει να παρατηρήσουμε πού πηγαίνει η προσοχή μας, ποιες σχέσεις μάς εξαντλούν, ποιες συνήθειες μάς αφήνουν κενούς και ποιοι φόβοι αποφασίζουν στη θέση μας.
Προτού μπορέσουμε να θυμηθούμε ποιοι είμαστε — και επομένως προτού μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματικότητα για εμάς και γύρω μας — πρέπει να κλείσουμε τα ρήγματα μέσα από τα οποία χάνουμε την ενέργεια που απαιτείται για να τη δημιουργήσουμε.
Έπειτα πρέπει να επαναφέρουμε το σώμα, τα συναισθήματα και τον νου σε μια κατάσταση τέλειας αρμονίας.
Αυτή η τέλεια δυναμική αρμονία ονομάζεται Ομοιοστατική Δυναμική Αρμονία.
Ο Βαθύς Ομοιοστατικός Διαλογισμός
Για την επίτευξη της ομοιοστατικής δυναμικής αρμονίας δημιουργήθηκε μια σειρά ιδιαίτερων Διαλογιστικών Πρωτοκόλλων, απόλυτα κατάλληλων για την εποχή μας, τα οποία ουσιαστικά δεν είχαν διδαχθεί ποτέ πριν και βασίζονται σε επαναστατικές αρχές. Με αυτή την έννοια, το Μονοπάτι της Επανένωσης της Συνείδησης αποτελεί μια πραγματικά νέα και επαναστατική διδασκαλία.
Τα διαλογιστικά πρωτόκολλα οργανώνονται σε διαδοχικά και προοδευτικά επίπεδα και, στο σύνολό τους, ονομάζονται Βαθύς Ομοιοστατικός Διαλογισμός.
Ο Βαθύς Ομοιοστατικός Διαλογισμός ρυθμίζει και εναρμονίζει προοδευτικά όλες τις ανθρώπινες λειτουργίες και σφαίρες της συνείδησης, καθιστώντας τον άνθρωπο ξανά ικανό να μεταβάλει τη διαμόρφωση της εσωτερικής και εξωτερικής του πραγματικότητας.
Με άλλα λόγια, ο Βαθύς Ομοιοστατικός Διαλογισμός αποκαθιστά στον άνθρωπο τον ρόλο του «δημιουργού του Σύμπαντος».
Πρώτο πέρασμα — Το σώμα και η ζωτική ενέργεια
Πρώτο επίπεδοΒαθύς Ομοιοστατικός Διαλογισμός
Δεν μπορούμε να επανενώσουμε τη Συνείδηση αγνοώντας το σώμα. Το σώμα είναι το Πρώτο και το Τελευταίο κατώφλι. Είναι ο τόπος όπου ο διαχωρισμός γίνεται τραύμα, ασθένεια, σωματική αδυναμία, ένταση, αϋπνία, διέγερση, ακινησία, κόπωση και απώλεια ευαισθησίας. Είναι επίσης ο τόπος όπου μπορεί να αρχίσει η επιστροφή στην ενότητα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να φαντάζεται τέλεια μια διαφορετική πραγματικότητα για τον εαυτό του και να παραμένει ανίκανος να την ενσαρκώσει, να τη ζήσει. Μπορεί να φαντάζεται ότι είναι δυνατός, ισχυρός και ικανός, ενώ ο οργανισμός του συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να είναι αδύναμος ή να κινδυνεύει. Μπορεί να επιθυμεί την αλλαγή, ενώ κάθε τι νέο προκαλεί συστολή, φόβο ή αγανάκτηση. Σε αυτή την περίπτωση δεν λείπει το όραμα μιας εναλλακτικής πραγματικότητας· λείπει η ικανότητα να υποστηριχθεί αυτή η πραγματικότητα μέσα στο σώμα.
Η πρώτη εργασία είναι η ρύθμιση του νευρικού συστήματος και των ζωτικών λειτουργιών. Ρύθμιση δεν σημαίνει να είμαστε πάντοτε ήρεμοι. Σημαίνει να γνωρίζουμε πώς να ενεργοποιούμαστε όταν πρέπει να δράσουμε και πώς να επιστρέφουμε στην ηρεμία όταν η δράση έχει ολοκληρωθεί. Σημαίνει να αυξάνουμε την ικανότητά μας να διασχίζουμε την ένταση, την αβεβαιότητα και την αλλαγή χωρίς να χάνουμε την παρουσία μας. Ασφάλεια δεν είναι ένας κόσμος χωρίς κινδύνους. Είναι μια εσωτερική σταθερότητα αρκετά ισχυρή ώστε να μην ερμηνεύει κάθε πραγματικό ή φανταστικό γεγονός ως απειλή.
Όταν το σώμα ανακτά μια βάση σταθερότητας, μεγάλο μέρος της ζωτικής μας ενέργειας γίνεται ξανά διαθέσιμο. Τότε μπορούμε πραγματικά, μέσω του Δυναμικού Ομοιοστατικού Διαλογισμού, να αυξήσουμε τη ζωτική μας ενέργεια, επανασυνδεόμενοι με την «πηγή» της ζωής. Στην εσωτερική παράδοση αυτό αντιστοιχεί στην επαναφύπνιση της κοιμισμένης Κουνταλίνι και στη γείωση της Πνευματικής Ενέργειας μέσα στο σώμα.
Η νευροσωματική ρύθμιση και η επανενεργοποίηση της ζωτικής ενέργειας δεν εμφανίζονται ως θεαματικά ή εξαιρετικά φαινόμενα, μολονότι για τον συνηθισμένο άνθρωπο είναι εξαιρετικά από κάθε άποψη.
Δεύτερο πέρασμα — Το συναίσθημα
Δεύτερο επίπεδοΒαθύς Συναισθηματικός Ομοιοστατικός Διαλογισμός
Όταν το σώμα γίνεται αρκετά σταθερό και η ζωτική ενέργεια αρκετά ισχυρή, μπορούμε να εισέλθουμε στη συναισθηματική σφαίρα χωρίς να κατακλυστούμε από αυτήν. Το συναίσθημα είναι ενέργεια σε κίνηση. Μεταφέρει ένα μήνυμα, προετοιμάζει μια δράση και αποκαλύπτει τη σχέση ανάμεσα σε εμάς και σε ό,τι συμβαίνει.
Ο λεγόμενος «πολιτισμός» μάς δίδαξε δύο αντίθετα λάθη.
Το πρώτο είναι να καταπιέζουμε το συναίσθημα: να μην αισθανόμαστε, να μην εκφραζόμαστε, να συνεχίζουμε απλώς να λειτουργούμε.
Το δεύτερο είναι να εκφράζουμε το συναίσθημα χωρίς έλεγχο, ταυτιζόμενοι ολοκληρωτικά μαζί του: αν νιώθω φόβο, τότε κινδυνεύω· αν νιώθω θυμό, πρέπει να επιτεθώ· αν νιώθω επιθυμία, πρέπει να την ικανοποιήσω.
Συναισθηματική ρύθμιση σημαίνει να υπερβούμε και τα δύο αυτά άκρα. Σημαίνει να αισθανόμαστε τα πάντα χωρίς να κατακλυζόμαστε από όσα αισθανόμαστε. Η Ψυχή επικοινωνεί μέσω αυτού του συναισθηματικού βάθους. Χωρίς συναισθηματική ρύθμιση είμαστε στην πράξη αποσυνδεδεμένοι από την Ψυχή, η οποία τότε παραμένει απλώς μια κενή ιδέα, μία λέξη ανάμεσα σε τόσες άλλες. Μέσω της συναισθηματικής ρύθμισης, η Ψυχή αρχίζει επιτέλους να εκφράζεται στη ζωή μας με τους τρόπους που της αρμόζουν και — μέσω του συναισθήματος και της αίσθησης — να την κατευθύνει.
Συναισθηματική ρύθμιση σημαίνει να απελευθερώνουμε τη συναισθηματική ενέργεια που είναι παγιδευμένη στη σωματική και συμπεριφορική μηχανικότητα, ώστε αυτή η ενέργεια να γίνει ξανά διαθέσιμη στην Ψυχή και να εκφραστεί στη ζωή.
Επιπλέον, μέσω της συναισθηματικής ρύθμισης, όταν ένας άνθρωπος κατορθώνει να παραμένει με αυτό που αισθάνεται, παύει να αναζητά αδιάκοπα κάποιον ή κάτι που θα ρυθμίζει την εσωτερική του κατάσταση απ’ έξω. Δεν εξαρτάται πλέον από άλλους ή από τις περιστάσεις για να αισθάνεται καλά.
Δεν χρειάζεται πλέον ατέλειωτα ερεθίσματα για να αισθάνεται ζωντανός. Γίνεται απολύτως αυτόνομος και ταυτόχρονα ικανός για αυθεντική σύνδεση, επειδή μπορεί να συναντήσει τον άλλον χωρίς να τον χρησιμοποιεί ως αναισθητικό, ως πηγή ευχαρίστησης ή ως αδιάκοπη επιβεβαίωση της ταυτότητάς του.
Τρίτο πέρασμα — Η σκέψη
Τρίτο επίπεδοΒαθύς Νοητικός Ομοιοστατικός Διαλογισμός
Μετά το σώμα και το συναίσθημα έρχεται η σκέψη. Όχι επειδή η σκέψη είναι λιγότερο σημαντική, αλλά επειδή ένας Νους αποσυνδεδεμένος από το σώμα και το συναίσθημα μετατρέπει καθετί ζωντανό και αληθινό σε θεωρία, σε μια θεωρητική ιδέα.
Ο Νους κατασκευάζει την εικόνα του εαυτού και μια θεωρία για τον κόσμο. Τι είναι μια «θεωρία του κόσμου»; Είναι το σύνολο των πεποιθήσεων μέσα από τις οποίες πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και πώς λειτουργεί ο κόσμος.
Με βάση αυτές τις θεωρίες, ο Νους δημιουργεί στη συνέχεια συμπεριφορικές πεποιθήσεις, όπως: «Είμαι αδύναμος». «Δεν ολοκληρώνω ποτέ τίποτα». «Πρέπει να ευχαριστώ τους άλλους». «Η επιτυχία δεν είναι για μένα». «Αυτό είναι αδύνατο για μένα» και ούτω καθεξής.
Αυτές οι φράσεις μοιάζουν με απλές περιγραφές, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργούν ως αληθινές εντολές ή προγράμματα συμπεριφοράς. Κατευθύνουν αυτό που παρατηρούμε, αυτό που αποφεύγουμε και αυτό που θεωρούμε δυνατό για εμάς, καθοδηγώντας ενεργά τις επιλογές και τις πράξεις μας.
Η ρύθμιση της νοητικής σφαίρας δημιουργεί μια απόσταση, έναν χώρο ανάμεσα στο γεγονός και την ερμηνεία, και επιστρέφει το εργαλείο του νου στην Ψυχή, η οποία μπορεί επιτέλους, μέσω αυτού, να φέρει γνώση και σοφία στη ζωή μας.
Μέσα στην επανασύνδεση με την Ψυχή, που αποτελεί το αποτέλεσμα της ομοιοστατικής ρύθμισης σε νοητικό επίπεδο, επιστρέφει η ελευθερία — και μαζί της η δυνατότητα να επανερμηνεύσουμε και να αναδημιουργήσουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, μέσα μας και γύρω μας.
Τέταρτο πέρασμα — Η βούληση
Ένα ρυθμισμένο σώμα, ένα ρέον συναίσθημα και μια σκέψη απελευθερωμένη από την ταύτιση προετοιμάζουν την αφύπνιση της βούλησης.
Η βούληση δεν είναι βία εναντίον του εαυτού μας. Δεν είναι να σφίγγουμε τα δόντια ενώ ένα μέρος μας κραυγάζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι απλώς να δίνουμε στη ζωτική ενέργεια μία ενιαία και αρμονική κατεύθυνση.
Το Πνεύμα μέσα μας παρέχει αυτή την κατεύθυνση μέσω της Ψυχής. Αυτή η κατεύθυνση είναι η αληθινή «επιθυμία της καρδιάς μας»: αρμονία, ομορφιά, πληρότητα ζωής και ολοκληρωτική ικανοποίηση.
Χωρίς αυτή την κατεύθυνση νιώθουμε χαμένοι, σαν να βρισκόμαστε μέσα σε έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό — τη ζωή μας — χωρίς πυξίδα ή προορισμό.
Η κατεύθυνση μεταμορφώνει τη νοητική κατανόηση και το συναίσθημα σε μια πράξη γεμάτη δυναμική ενέργεια.
Χωρίς Πνεύμα μπορούμε να γνωρίζουμε και να αισθανόμαστε πολλά, αλλά παραμένουμε ακίνητοι. Με το Πνεύμα, ο κόσμος των δυνατοτήτων διασχίζει το σύνορο και γίνεται πραγματικότητα.
Το να εισερχόμαστε στη δύναμή μας σημαίνει να αποκτούμε πρόσβαση σε αυτή την ικανότητα. Δύναμη δεν είναι να ελέγχουμε τους άλλους ούτε να πείθουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε παντοδύναμοι. Είναι να μην κυβερνιόμαστε πλέον αυτόματα από τον φόβο, τα ερεθίσματα, τις συνήθειες και την ανάγκη για αποδοχή. Είναι να μπορούμε να επιλέγουμε ακόμη και όταν η παλιά ταυτότητα απαιτεί να επιστρέψουμε πίσω.
Εδώ ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά μαγνητικός, ικανός να προσελκύει ανθρώπους και γεγονότα που βρίσκονται σε αρμονία με το όραμά του. Όχι επειδή εκπέμπει μια μαγική συχνότητα ικανή να εξαναγκάσει την πραγματικότητα, αλλά επειδή παύει να είναι αντιφατικός. Το σώμα, το συναίσθημα, ο λόγος και η πράξη εναρμονίζονται και στέλνουν το ίδιο μήνυμα στο Σύμπαν. Αυτή η συνοχή γίνεται αντιληπτή από τον κόσμο γύρω μας ως παρουσία, αυθεντικότητα και δύναμη.
Τέταρτο επίπεδοΒαθύς Ομοιοστατικός ΔιαλογισμόςΕφαρμογές στην καθημερινή ζωή
Το τέταρτο επίπεδο φέρνει την εργασία στον τόπο όπου πρέπει να επαληθευθεί: στην καθημερινή ζωή. Οι πρακτικές εφαρμόζονται στα συγκεκριμένα προβλήματα, στις σχέσεις, την εργασία, τις συνήθειες, τις αποφάσεις και την οργάνωση της ύπαρξης.
Μπορούμε να ορίσουμε αυτή τη διαδικασία ως εξής: επιλύουμε τα προβλήματα της πρακτικής, καθημερινής ζωής και βάζουμε τάξη στον προσωπικό μας κόσμο.
Σε αυτό το επίπεδο πραγματοποιούνται μικρά και μεγάλα καθημερινά θαύματα: πετυχαίνουμε τους στόχους μας, εκδηλώνουμε τις επιθυμίες της καρδιάς μας, επιτυγχάνουμε στα σχέδιά μας, βελτιώνουμε την υγεία μας, διακόπτουμε αρνητικές συνήθειες και υιοθετούμε άμεσα θετικές — και πολλά ακόμη.
Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
Προχωρημένα επίπεδαΛειτουργική Επανένωση της Συνείδησης
Το κατώφλι της ανώτερης εργασίας
Μόνο σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα προχωρημένα επίπεδα του ΝΟΣΤΟΥ.
Αφού σταθεροποιήσει το σώμα, επανενεργοποιήσει τη ζωτική ενέργεια, εξισορροπήσει τη συναισθηματική ζωή, απελευθερώσει τη σκέψη από την ταύτιση και επαναφέρει την τάξη στον κόσμο του, ο άνθρωπος διαθέτει επιτέλους μια αρκετά στέρεη βάση για να προσεγγίσει την πνευματική εργασία με την κυριολεκτική έννοια.
Χωρίς αυτή την προετοιμασία, η πνευματικότητα κινδυνεύει εύκολα να μετατραπεί σε φυγή: σε έναν τρόπο απομάκρυνσης από το σώμα, αποφυγής των συγκεκριμένων προβλημάτων ή αναζήτησης εξαιρετικών εμπειριών ικανών να αντισταθμίσουν αυτό που ακόμη δεν κατορθώνουμε να ζήσουμε.
Στα προχωρημένα επίπεδα συμβαίνει κάτι διαφορετικό.
Το σώμα δεν εγκαταλείπεται, αλλά γίνεται το θεμέλιο της εμπειρίας. Η ενέργεια δεν διασκορπίζεται, αλλά συγκεντρώνεται. Τα συναισθήματα δεν καταπιέζονται, αλλά γίνονται διαυγή. Η σκέψη δεν αξιώνει πλέον να είναι ο κύριος ολόκληρου του Είναι, αλλά επιστρέφει στη δική της λειτουργία.
Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να αρχίσει η λειτουργική επανένωση της Προσωπικότητας, της Ψυχής και του Πνεύματος.
Προσωπικότητα, Ψυχή και Πνεύμα
Το μονοπάτι κορυφώνεται στη συνάντηση των τριών μεγάλων σφαιρών της ύπαρξής μας.
Η Προσωπικότητα μας επιτρέπει να ζούμε, να κατανοούμε, να οργανώνουμε και να δρούμε μέσα στον συγκεκριμένο κόσμο.
Η Ψυχή αντιλαμβάνεται νόημα, κατεύθυνση, ομορφιά και δυνατότητες που η συνηθισμένη σκέψη δεν μπορεί ακόμη να δει.
Το Πνεύμα προσδίδει δύναμη, βούληση και δημιουργική ισχύ σε αυτό που αναγνώρισε η Ψυχή και που η Προσωπικότητα πρέπει να φέρει στην πραγματικότητα.
Στα συνηθισμένα επίπεδα, αυτές οι λειτουργίες μπορεί να φαίνονται χωριστές, απομακρυσμένες ή ανίκανες να επικοινωνήσουν πλήρως. Στα προχωρημένα επίπεδα αρχίζουν να αναγνωρίζονται και να δρουν μαζί, ως εκφράσεις μιας ενιαίας Συνείδησης.
Όταν ο διαχωρισμός καταρρέει, αναδύεται το αρχέγονο υποκείμενο: όχι ένα απλό άθροισμα λειτουργιών, αλλά η συνειδητή παρουσία που τις περιέχει, τις εναρμονίζει και τις κατευθύνει.
Η ολοκλήρωση
Έρχεται ένα σημείο όπου η εργασία πάνω στο σώμα, την ενέργεια, τα συναισθήματα, τη σκέψη και τη βούληση παύει να είναι μια διαδοχή πρακτικών και γίνεται ένας νέος τρόπος ύπαρξης.
Αυτό που προηγουμένως απαιτούσε συνειδητή προσπάθεια αρχίζει να μεταμορφώνεται σε φυσική κατάσταση.
Η παρουσία γίνεται πιο σταθερή. Η ενέργεια αυξάνεται. Η αντίληψη διευρύνεται. Η βούληση αποκτά δύναμη και κατεύθυνση.
Η Ψυχή αντιλαμβάνεται δυνατότητες που προηγουμένως ήταν αόρατες. Η Προσωπικότητα τους προσφέρει δομή. Το Πνεύμα παρέχει την ενέργεια που απαιτείται για να μεταμορφωθούν σε πραγματικότητα.
Η δημιουργία γίνεται η φυσική κίνηση ενός όντος που δεν διασκορπίζει πλέον τις δυνάμεις του σε αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά τις συγκεντρώνει και τις προσανατολίζει προς μία ενιαία έκφραση.
Αυτή είναι η ολοκλήρωση του ΝΟΣΤΟΥ: όταν όλα όσα είμαστε γίνονται ξανά Ένα.
Η συνοχή: το ορατό σημάδι της ενοποίησης
Η συνοχή είναι το πρώτο συγκεκριμένο σημάδι αυτής της μεταμόρφωσης.
Αυτό που σκεφτόμαστε δεν προδίδει αυτό που αισθανόμαστε.
Αυτό που αισθανόμαστε δεν παραλύει αυτό που επιλέγουμε.
Αυτό που επιλέγουμε παίρνει μορφή μέσα στην πράξη.
Τα μέρη του Είναι μας δεν απαιτούν πλέον διαφορετικές ζωές. Η ενέργεια, το συναίσθημα, η σκέψη και η βούληση συγκεντρώνονται γύρω από μία κατεύθυνση.
Από αυτή τη συνοχή γεννιέται ένα νέο είδος δύναμης. Όχι η άκαμπτη δύναμη εκείνου που μάχεται διαρκώς εναντίον του εαυτού του, αλλά η σιωπηλή δύναμη εκείνου που δεν χρειάζεται πλέον να διαιρείται για να δράσει.
Οι αποφάσεις γίνονται πιο καθαρές, επειδή δεν αναδύονται από μια συγκεχυμένη πάλη ανάμεσα σε ασύμβατες παρορμήσεις. Η προσοχή γίνεται πιο σταθερή, επειδή δεν παρασύρεται αδιάκοπα από φόβους, φαντασιώσεις, αυτοματισμούς και εξωτερικές απαιτήσεις. Η ζωτική ενέργεια αυξάνεται, επειδή παύει να καταναλώνεται από την εσωτερική αντίφαση.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον να εξαναγκάζει τον εαυτό του να προχωρήσει. Ολόκληρο το Είναι του αρχίζει να κινείται με φυσική κομψότητα προς την ίδια κατεύθυνση.
Μια νέα συχνότητα του Είναι
Όταν η Προσωπικότητα, η Ψυχή και το Πνεύμα ξαναβρίσκουν την ενότητά τους, αλλάζει η συνολική ποιότητα με την οποία εισερχόμαστε στον κόσμο.
Αυτή η ποιότητα μπορεί να ονομαστεί εσωτερική συχνότητα.
Η συχνότητά μας δεν είναι μια θετική σκέψη ούτε ένα παροδικό συναίσθημα. Είναι η συνολική διαμόρφωση του Είναι μας: η κατάσταση του σώματος, η ποσότητα της διαθέσιμης ενέργειας, ο συναισθηματικός τόνος, η νοητική διαύγεια, η ποιότητα της προσοχής και η κατεύθυνση της βούλησης.
Το να αλλάξουμε συχνότητα σημαίνει να μεταβάλουμε ταυτόχρονα όλα αυτά τα στοιχεία.
Δεν παρατηρούμε πλέον την πραγματικότητα από το ίδιο σημείο. Δεν ανταποκρινόμαστε πλέον στα γεγονότα μέσα από τους ίδιους αυτοματισμούς. Δεν προσελκύουμε, δεν επιλέγουμε και δεν οικοδομούμε τις ίδιες εμπειρίες.
Ολόκληρη η σχέση ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο αρχίζει να μεταμορφώνεται.
Η ενοποίηση παράγει έτσι έναν προοδευτικό συντονισμό με κάτι ευρύτερο από την προσωπική ταυτότητα: με το Ένα, με το Όλον, με εκείνη τη Συμπαντική Συνείδηση από την οποία η ατομική συνείδηση δεν είναι χωρισμένη, αλλά αποτελεί ζωντανή έκφρασή της.
Μια ελευθερία που δεν μπορεί να παραχωρηθεί απ’ έξω
Ένας άνθρωπος εσωτερικά διαιρεμένος μπορεί εύκολα να καθοδηγηθεί μέσω του φόβου, της ανάγκης για αποδοχή, της επιθυμίας να ανήκει ή της υπόσχεσης σωτηρίας.
Μπορεί να οδηγηθεί στο να σκέφτεται σκέψεις που δεν του ανήκουν, να επιθυμεί όσα δεν επιθυμεί πραγματικά και να παίρνει αποφάσεις αντίθετες προς τη φύση του.
Η Ενοποιημένη Συνείδηση αναγνωρίζει ταχύτερα ό,τι αφαιρεί ενέργεια, περιορίζει την αντίληψη και κάνει τον άνθρωπο μικρότερο από αυτό που θα μπορούσε να είναι.
Αναγνωρίζει εκείνον που επιχειρεί να σκέφτεται στη θέση της, εκείνον που τροφοδοτεί φόβους για να κατευθύνει τις αποφάσεις της και εκείνον που προσπαθεί να εισέλθει στον χώρο που άφησε ανοιχτό η έλλειψη κέντρου.
Μαζί με αυτή την αναγνώριση έρχεται και η ικανότητα άμυνας απέναντι στην εισβολή, τη χειραγώγηση, την εξωτερική καθοδήγηση και τον σωματικό, ενεργειακό, συναισθηματικό, νοητικό και ψυχικό βαμπιρισμό.
Η ελευθερία δεν συνίσταται πλέον στο να εξεγειρόμαστε εναντίον των πάντων ή στο να μπορούμε να κάνουμε όλα όσα μας λένε ότι είναι δυνατά.
Συνίσταται στο να γνωρίζουμε, με ολοένα μεγαλύτερη διαύγεια, τι μας ανήκει αληθινά και τι όχι.
Σχέσεις ανάμεσα σε ζωντανές παρουσίες
Αλλάζουν και οι σχέσεις.
Όποιος έχει ξαναβρεί το κέντρο του δεν ζητά διαρκώς από τον άλλον να γεμίσει κάθε κενό, να επιβεβαιώσει κάθε επιλογή ή να του προσφέρει μια ταυτότητα.
Μπορεί να αγαπά χωρίς να κατέχει, να ακούει χωρίς να ακυρώνεται, να προσφέρει χωρίς να αδειάζει και να θέτει όρια χωρίς να τα μετατρέπει σε επιθετικότητα.
Η συνάντηση με άλλους ενοποιημένους ανθρώπους αποκτά τότε διαφορετικό βάθος. Δεν γεννιέται πλέον απλώς ανάμεσα σε δύο ανάγκες που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν η μία την άλλη, αλλά ανάμεσα σε δύο ζωντανές, αυθεντικές παρουσίες, ικανές να αναγνωριστούν.
Η σχέση δεν χρησιμεύει πλέον για να συμπληρώσει αυτό που λείπει. Γίνεται ένας χώρος μέσα στον οποίο αυτό που είναι ήδη ζωντανό μπορεί να διευρυνθεί, να πολλαπλασιαστεί και να δημιουργήσει.
Η δημιουργικότητα γίνεται δύναμη πραγμάτωσης
Στα προχωρημένα επίπεδα αλλάζει και η φύση της δημιουργικότητας.
Δεν είναι πλέον μόνο η παραγωγή ιδεών, εικόνων ή δυνατοτήτων. Γίνεται η ικανότητα να δίνουμε μορφή σε αυτό που, έως εκείνη τη στιγμή, υπήρχε μόνο ως διαίσθηση.
Η Ψυχή αναγνωρίζει τη δυνατότητα.
Η Προσωπικότητα οικοδομεί τη γέφυρα που απαιτείται για να την προσεγγίσει.
Το Πνεύμα προσδίδει ενέργεια, βούληση και κατεύθυνση.
Όταν αυτές οι τρεις λειτουργίες δρουν μαζί, αυτό που υπήρχε μόνο ως δυναμικό μπορεί να εισέλθει στο πεδίο του πραγματικού.
Δεν περιοριζόμαστε πλέον στο να αντιδρούμε στα γεγονότα ή να προσαρμοζόμαστε σε μια πραγματικότητα που έχει ήδη οικοδομηθεί από άλλους. Αρχίζουμε να συμμετέχουμε συνειδητά στη δημιουργία της ύπαρξής μας.
Με αυτή την έννοια επιστρέφουμε στο να είμαστε δημιουργοί του Σύμπαντος: γινόμαστε ενεργοί συμμέτοχοι στο μυστήριο της δημιουργίας.
Πέρα από το όριο του δυνατού
Τα ανώτερα επίπεδα της Ενοποίησης της Συνείδησης ανοίγουν ένα κατώφλι προς διαστάσεις του Είναι που είναι συνήθως απρόσιτες στη συνηθισμένη συνείδηση.
Πέρα από αυτό το κατώφλι, το ίδιο το όριο του δυνατού αρχίζει να μεταβάλλεται.
Αυτό που προηγουμένως μπορούσαμε μόνο να διαισθανθούμε, να φανταστούμε ή να ονειρευτούμε μπορεί να αρχίσει να αποκτά υπόσταση. Δυνατότητες που δεν μπορούσαμε καν να συλλάβουμε εισέρχονται στο αντιληπτικό μας πεδίο. Συνδέσεις που προηγουμένως ήταν αόρατες γίνονται αναγνωρίσιμες. Πόρτες που έμοιαζαν να μην υπάρχουν αρχίζουν να εμφανίζονται.
Το πραγματικό αποκαλύπτεται ευρύτερο από αυτό που είχαμε μάθει να θεωρούμε πραγματικό.
Δεν πρόκειται για την επιδίωξη θεαματικών αποτελεσμάτων. Εξαιρετικές εμπειρίες μπορεί να εκδηλωθούν, αλλά δεν αποτελούν τον σκοπό του μονοπατιού. Το αληθινό πέρασμα συνίσταται στο να γίνουμε ικανοί να κατοικούμε σε έναν χώρο της Συνείδησης όπου το συνηθισμένο και το εξαιρετικό δεν χωρίζονται πλέον από ένα αδιάβατο σύνορο.
Αυτό που κάποτε θα αποκαλούσαμε σύμπτωση, αδυνατότητα ή θαύμα μπορεί να αρχίσει να εμφανίζεται στην ύπαρξη ως φυσική έκφραση μιας βαθύτερης τάξης.
Δεν κατοικούμε πλέον απλώς σε μια πραγματικότητα που μας παραδόθηκε.
Εισερχόμαστε στο μυστήριο της συνειδητής δημιουργίας της.
Να γίνουμε επιτέλους ολόκληροι
Η κορύφωση του ΝΟΣΤΟΥ συνίσταται στο να γίνουμε επιτέλους αληθινά ο εαυτός μας, ζωντανή έκφραση του πλήρους δυναμικού μας, εδώ και τώρα.
Η ακεραιότητα, όμως, που ανακτάται με αυτόν τον τρόπο είναι τόσο σπάνια, ώστε φαίνεται εξαιρετική σε όποιον δεν την έχει ακόμη γνωρίσει.
Όταν όλα όσα είμαστε γίνονται ξανά Ένα, ανακτούμε την ενέργεια που προηγουμένως παρέμενε αχρησιμοποίητη, διευρύνουμε το πεδίο της αντίληψης και αναπτύσσουμε μια νέα ικανότητα να επιλέγουμε, να δημιουργούμε και να μεταμορφώνουμε.
Η ανάγκη να γεμίζουμε κάθε σιωπή μειώνεται. Δεν είναι πλέον αναγκαίο να επιταχύνουμε κάθε διαδικασία ή να μετατρέπουμε κάθε εμπειρία σε επίδοση.
Η παρουσία, η απλότητα και η ικανότητα να αισθανόμαστε αυξάνονται.
Το να είμαστε ζωντανοί δεν είναι πλέον μια ιδέα που κυνηγούμε, αλλά μια άμεση εμπειρία.
Γινόμαστε Ένα, επανασυνδεδεμένοι με το Όλον, και ακριβώς γι’ αυτό ικανοί για ό,τι ο συνηθισμένος άνθρωπος θεωρεί αδύνατο.
Αυτό που προηγουμένως ανήκε μόνο στη φαντασία μπορεί να εισέλθει στο πεδίο του πραγματικού.
Το εξαιρετικό γίνεται δυνατό.
Και αυτό που αποκαλούσαμε θαύμα μπορεί επιτέλους να διασχίσει το κατώφλι.
Η αληθινή περιπέτεια της ζωής σου αρχίζει εδώ.
Μια σχολή επιστροφής στην ενότητα
Μια τόσο βαθιά μεταμόρφωση δεν μπορεί να αφεθεί μόνο στον ενθουσιασμό, σε μια ξαφνική αποκάλυψη ή σε μια τυχαία συλλογή τεχνικών.
Απαιτεί ένα οργανωμένο μονοπάτι, μια μέθοδο, μια δομή και μια λογική εξέλιξη.
Το σώμα πρέπει να προετοιμαστεί προτού μπορέσει να υποστηρίξει περισσότερη ενέργεια· το συναίσθημα πρέπει να ξαναβρεί την κίνηση και τη ρευστότητά του προτού η σκέψη απελευθερωθεί από τους αυτοματισμούς της· η Προσωπικότητα, η Ψυχή και το Πνεύμα πρέπει να ανακτήσουν τις λειτουργίες τους προτού μπορέσουν να επανενωθούν.
Το Μονοπάτι της Επανένωσης της Συνείδησης γεννήθηκε για να διαφυλάξει και να μεταδώσει αυτή την προοδευτική μέθοδο, και το κάνει μέσω ενός απλού και ισχυρού εργαλείου: του Βαθέος Ομοιοστατικού Διαλογισμού, με όλα τα επίπεδά του.
Αυτό το Μονοπάτι δεν απαιτεί τυφλή προσχώρηση και δεν προτείνει φυγή από τον κόσμο. Μας προσκαλεί να επαληθεύσουμε κάθε πέρασμα μέσα στην εμπειρία. Η αξία της πρακτικής μετριέται στην καθημερινή ζωή: στην ποιότητα της αναπνοής, στην ελευθερία από τις αυτόματες αντιδράσεις, στη συναισθηματική πληρότητα και ρευστότητα, στη διαύγεια της σκέψης, στη δύναμη και την αρμονία των αποφάσεων, στη σταθερότητα της αυτοταυτότητας, στην ικανότητα να αγαπάμε και να δημιουργούμε αληθινές συνδέσεις με τους άλλους, στην πίστη προς την αυθεντικότητά μας.
Το μονοπάτι προχωρεί κατά επίπεδα, επειδή σταδιακά κάθε επίπεδο του Είναι και της ύπαρξής μας πρέπει να σταθεροποιείται προτού υποστηρίξει το επόμενο. Δεν ανεβαίνουμε για να αποκτήσουμε έναν τίτλο ή να νιώσουμε ανώτεροι. Ανεβαίνουμε επειδή αυξάνεται η ικανότητά μας να είμαστε παρόντες στον εαυτό μας και να αντέχουμε τη δύναμη της ενέργειάς μας.
Η επιστροφή στον εαυτό μας
Το ταξίδι που έμοιαζε να μας οδηγεί προς κάτι μακρινό τελειώνει στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Εμείς είμαστε η Συνείδηση που δημιούργησε το σύμπαν για να γνωρίσει τον εαυτό της. Διαιρεθήκαμε για να βιώσουμε τη διαφορά.
Ξεχάσαμε τον εαυτό μας για να καταστήσουμε δυνατή την ανάμνηση.
Οι αντίθετες δυνάμεις, εσωτερικές ή εξωτερικές, μας δείχνουν πού δεν είμαστε ακόμη παρόντες. Κάθε μηχανισμός που επιχειρεί να χρησιμοποιήσει την ενέργειά μας αποκαλύπτει την ενέργεια που δεν έχουμε αναγνωρίσει και πρέπει συνειδητά να ανακτήσουμε. Κάθε παγίδα για την προσοχή μάς καλεί να ανακτήσουμε την επίγνωση. Κάθε εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στα μέρη του εαυτού μας μάς ωθεί προς την κατάκτηση μιας νέας, επανακτημένης ενότητας.
Η επιστροφή δεν πραγματοποιείται παρακάμπτοντας το σώμα για να φτάσουμε αμέσως στο φως.
Αρχίζει από τη ζωντανή ύλη: την αναπνοή, την ένταση, τον ρυθμό και την παρουσία. Διασχίζει το συναίσθημα και το απελευθερώνει από ό,τι είχε παγώσει. Συναντά τη σκέψη και τη μεταμορφώνει από κύριο σε εργαλείο. Ενεργοποιεί τη βούληση και επιστρέφει κατεύθυνση στην ενέργεια. Τέλος, επανενώνει την Προσωπικότητα, την Ψυχή και το Πνεύμα μέσα στη Συνείδηση που τα γέννησε.
Το αποτέλεσμα είναι ένας άνθρωπος παρών, πλήρης, ζωντανός και ζωτικός· ικανός να ζήσει τη ζωή με πληρότητα και να πραγματώσει το φωτεινό του πεπρωμένο, να αισθάνεται χωρίς να χάνεται, να σκέφτεται χωρίς να φυλακίζεται και να ενεργεί χωρίς να προδίδει το κέντρο του. Ικανός να συνδέεται, επειδή δεν χρειάζεται πλέον να αποσπά από τον άλλον αυτό που έχει ανακτήσει μέσα του. Ικανός να ζει απλά, επειδή δεν χρειάζεται πλέον τον θόρυβο για να αισθάνεται ζωντανός.
Εδώ η μεταμόρφωση της ταυτότητας αποκτά το βαθύτερο νόημά της. Δεν γινόμαστε κάποιος άλλος. Γινόμαστε αληθινά ο εαυτός μας.
Δεν δραπετεύουμε από το σύμπαν. Το αναγνωρίζουμε ως τον τόπο όπου η Συνείδηση — εμείς — συναντά τον εαυτό της — στους άλλους — μέσα σε ένα παιχνίδι πάντοτε νέο και γεμάτο χρώματα: τη Ζωή.
Αυτή είναι η επιστροφή στο Ένα: όχι η εξαφάνιση του ατόμου, αλλά η πλήρης ενοποίησή του. Όχι το τέλος της εμπειρίας, αλλά η αρχή μιας συνειδητής εμπειρίας. Όχι μια φυγή από τη ζωή, αλλά η ικανότητα, που επιτέλους ανακτήθηκε, να την αισθανόμαστε, να τη διασχίζουμε και να τη δημιουργούμε.
Ο Εσωτερικός Κύκλος
Ο Εσωτερικός Κύκλος είναι ένα podcast ιδιωτικής πρόσβασης για μαθητές που έχουν ολοκληρώσει τα Επίπεδα 1 έως 3 και επιθυμούν να εισέλθουν στα προχωρημένα επίπεδα της Λειτουργικής Επανένωσης της Συνείδησης.
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ
Τα κλειδιά για να κατανοήσουμε την Πραγματικότητα και να αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε αληθινά
Ο Κώδικας αποκαλύπτει την κρυμμένη τάξη πίσω από την εμπειρία μας.
Η Σοφία μάς διδάσκει να την αναγνωρίζουμε και να την ενσαρκώνουμε στη ζωή.
Μια σειρά μαθημάτων αφιερωμένων στη φύση της Πραγματικότητας, της Συνείδησης και του ανθρώπου, τα οποία προσφέρονται στο πλαίσιο του Εσωτερικού Κύκλου.
Κάθε εβδομάδα αναρτώνται σε αυτό το podcast ένα ή περισσότερα μαθήματα και ποικίλο εκπαιδευτικό υλικό σχετικά με το μονοπάτι της Επανένωσης της Συνείδησης. Τα θέματα είναι βιωματικά και υπαρξιακά, όχι θεωρητικά· στην πράξη, επομένως, μπορούν να γίνουν κατανοητά και αξιοποιήσιμα μόνο από ανθρώπους που έχουν φέρει έναν ορισμένο βαθμό αρμονίας και λειτουργικής ενοποίησης στο σώμα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και την προσωπικότητά τους, καθώς και στην καθημερινή τους ζωή.
Σημαντική σημείωση
Η πρόσβαση στο podcast — όπως και στα σεμινάρια Επανένωσης της Συνείδησης — βασίζεται στην ελεύθερη δωρεά: ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες και με την προσωπική του εκτίμηση για την αξία των μαθημάτων και των σεμιναρίων.